Mijn weg naar bewust leven (2016–nu)

Van zoeken naar zijn – mijn weg naar bewust leven

Tien jaar geleden, in 2016, was ik 22 jaar.
Aan de buitenkant leek mijn leven misschien “veilig”: school afgerond, een vast contract bij de supermarkt, een jobcoach die me vertelde hoe dankbaar ik moest zijn. Maar vanbinnen voelde ik alles behalve dankbaarheid. Ik voelde leegte, onrust en vooral: het diepe weten dat dit niet mijn leven was.

Ik werkte een paar uurtjes per week bij de Plus. Ik maakte de winkel schoon, maakte praatjes met oudere mensen die zichtbaar opbloeiden van een beetje aandacht, en ondertussen voelde ik collega’s naar me kijken: “Doorwerken.”
Ik deed mijn best, écht. Maar ik wist:

Dit kan het niet zijn. Dit mag het niet zijn. Ik ben hier niet voor bedoeld.

Ik wilde mensen helpen. Begeleiden. Met kinderen werken. Betekenisvol zijn.
Maar hoe? Niemand leek echt te luisteren naar wat ik diep vanbinnen voelde.

De eerste stap: mezelf leren begrijpen

In het najaar van 2016 begon ik de opleiding Ervaringsdeskundige TOS.
Niet omdat ik precies wist waar het me zou brengen, maar omdat ik voelde: ik moet iets doen.

Daar leerde ik niet alleen over taalontwikkelingsstoornissen, maar vooral over mezelf. Over communicatie. Over mijn innerlijke wereld en hoe moeilijk het soms was om die naar buiten te brengen. Over verlangens die voor anderen “te groot” of “onmogelijk” leken, maar voor mij zó echt waren.

Die opleiding maakte iets wakker. Al in de eerste weken ontdekte ik:

Ik kan presenteren. Ik kan voor een groep staan. Ik kan mijn verhaal delen.

Dat was een kantelpunt.
Mijn leven hoefde niet te blijven hangen in een supermarkt. Mijn ervaringen, mijn denken, mijn proces – dát was waardevol.

Ik vertelde nooit twee keer hetzelfde verhaal, omdat ik nooit twee keer dezelfde persoon was. Elke presentatie was een nieuwe laag, een nieuw inzicht, een nieuw perspectief. En mensen raakten geïnspireerd. Zo geïnspireerd dat ze me bleven volgen, congressen bezochten, terugkwamen en zeiden: “Marielle, je bent er weer.”

Maar tegelijk zag ik iets confronterends:
er is een groot verschil tussen horen, begrijpen en doen.
Dat gold niet alleen voor mijn doelgroep – maar ook voor mijzelf.

In de spiegel kijken (en niet weglopen)

In deze jaren begon mijn echte innerlijke werk.
Ik leerde hoe gedrag invloed heeft op hoe anderen je zien. Hoe snel er een beeld ontstaat. En hoe weinig mensen soms kijken naar intentie.

Ik ontdekte ook iets moeilijks:
dat ik lange tijd wegliep voor mijn eigen problemen.
Niet omdat ik “fout” was, maar omdat ik het simpelweg niet geleerd had om verantwoordelijkheid te nemen voor alles wat ik voelde en deed.

Boeken, trainingen, NLP, Theory of Mind – ik dook erin.
Ik begon te begrijpen hoe mijn brein werkte, hoe taal mijn denken stuurde, hoe patronen ontstonden. En ineens gebeurde er iets wonderlijks: mijn hoofd kreeg ruimte. Mijn lezen verbeterde. Mijn begrip verdiepte. Mijn wereld werd groter.

Liefde, islam en thuiskomen

In diezelfde periode ontmoette ik de man met wie ik nu al jaren samen ben. Hij is Turks, in Nederland opgegroeid, en moslim. Ook had ik een vriendin die moslim was. Ik stond open. Altijd al.

De islam bleef me verrassen. Niet oppervlakkig, maar diep.
Wat mij raakte was niet alleen het geloof, maar de structuur, de verantwoordelijkheid, het doel.

Ik was altijd goed in doelen stellen en behalen. Maar daarna kwam steeds dezelfde vraag:

En dan?

Voor mijn gevoel hield het leven daar op. Totdat ik de islam leerde kennen.
Ineens was er een groter geheel. Een God. Allah. Een leven dat betekenis had, niet alleen hier, maar ook daarna.

Het idee dat elke intentie telt, elke handeling waarde heeft, en dat je rekenschap aflegt over hoe je hebt geleefd – dat raakte me diep. Dit was waar ik al die jaren naar zocht.

Bekering en dagelijks bewust leven

In 2022 bekeerde ik mij tot de islam.
Niet impulsief. Niet uit emotie. Maar vanuit diepe overtuiging.

De islam gaf mij houvast. Dagelijks. Concreet. Tastbaar.

Vijf keer per dag stilstaan.
Vijf keer per dag reflecteren:

• Wat heb ik gedaan?

• Wie heb ik geholpen?

• Waar was ik dankbaar?

• Waar kan ik groeien?

Mijn wassing. Mijn gebed. Mijn verbinding met Allah.
Het is geen beperking, het is vrijheid.

Ik leef nu bewust in de dag. Niet zweverig, maar gegrond.
Ik weet waarom ik opsta. Waarom ik help. Waarom ik lief ben voor mensen, dieren en de natuur. Ik weet dat niets voor niets is.

Van ik naar wij

Wat de afgelopen tien jaar mij vooral hebben geleerd, is dit:
bewust leven vraagt verantwoordelijkheid.
Voor alles wat je doet. Voor alles wat je laat. Voor alles wat je bent.

Het vraagt het loslaten van het ego.
Van ik naar wij.

Vandaag mag ik werken met kinderen, ouders begeleiden, ruimte creëren waarin een kind écht kind mag zijn. Waar ouders bewust ouderschap leren. Waar emoties er mogen zijn en lessen zichtbaar worden.

Dit leven – dit bewuste leven – is wat ik altijd al wenste.
Maar het kwam niet vanzelf. Het vroeg stappen. Spiegelwerk. Loslaten. Vertrouwen.

En boven alles: overgave aan Allah.

Tot slot

Als ik één wens heb, dan is het deze:
dat meer mensen bewust leren leven. In de dag. Met intentie. Met verantwoordelijkheid. Met zachtheid.

In verbinding met zichzelf, met elkaar  en met Allah.

Dank je wel dat je mijn verhaal hebt gelezen 🤍