Als je mijn eerste blog hebt gelezen en deze hele reeks tot hier hebt gevolgd, dan heb je niet alleen mijn verhaal leren kennen, maar ook mijn proces. Een proces van zoeken, botsen, kiezen, loslaten en opnieuw beginnen.
Als je bewuster gaat leven, gebeurt er iets bijzonders.Niet alleen rust en helderheid komen omhoog, maar óók twijfel, weerstand en oude patronen.
In mijn vorige blogs heb ik mijn verhaal gedeeld en je meegenomen in de lessen die ik onderweg leerde.Maar bewust leven blijft niet bestaan in woorden of inzichten alleen.
Misschien heb je mijn vorige blog gelezen en dacht je:“Mooi verhaal… maar wat kan ík hier nu mee?”
Tien jaar geleden, in 2016, was ik 22 jaar.Aan de buitenkant leek mijn leven misschien “veilig”: school afgerond, een vast contract bij de supermarkt, een jobcoach die me vertelde hoe dankbaar ik moest zijn. Maar vanbinnen voelde ik alles behalve dankbaarheid. Ik voelde leegte, onrust en vooral: het diepe weten dat dit niet mijn leven was.
We hadden heerlijke koekjes gemaakt om langs de buurvrouw te brengen. Een klein, warm gebaar. Het was alleen al 16:45 uur en de buurvrouw was aan het vasten. Zij zou om 17:00 uur met haar gezin gaan eten.
Als kindercoach werk ik dagelijks met kinderen met een taalontwikkelingsstoornis (TOS).Van dichtbij zie ik wat het met een kind doet als taal niet vanzelf gaat en vooral wat het doet als de omgeving dat niet altijd begrijpt.
Hoe ik leerde overleven in de klas en hoe jij jouw eigen tool pakket kunt bouwen
Veel mensen denken dat TOS en NLP niets met elkaar te maken hebben.Maar wie goed kijkt écht goed kijkt ziet dat deze twee werelden elkaar raken precies op dat punt waar taal, gevoel en bewustzijn samenkomen.
Toen mijn zoon Yusuf begon te praten, merkte ik dat ik opnieuw moest leren praten. Niet als volwassene, niet als professional, maar als moeder van een kind dat net begint met taal. En dat is voor iedereen een proces, maar voor mij als volwassene met TOS soms nóg een stapje ingewikkelder.
Voor veel mensen is taal iets vanzelfsprekends. Je hoort woorden, begrijpt ze, spreekt ze uit en gaat weer verder. Maar voor mij en voor anderen met een Taalontwikkelingsstoornis (TOS) werkt taal heel anders. Niet slechter, niet dommer, maar anders.
Voor veel mensen is taal vanzelfsprekend. Ze luisteren, begrijpen, praten en denken zonder erbij stil te staan. Voor mij is dat nooit zo geweest. Ik leef met een Taalontwikkelingsstoornis (TOS) een onzichtbare beperking die jarenlang mijn wereld stil maakte. Vandaag is dat anders. Ik gebruik mijn verhaal, mijn ervaring en mijn stem om anderen te helpen. Dit is mijn weg met TOS.
Kinderen met TOS bewegen zich dagelijks door een wereld die vaak veel van hen vraagt. Taal, communicatie, prikkels, verwachtingen — het komt allemaal tegelijk binnen. En juist daarom hebben ze iemand nodig die begrijpt wat er gebeurt, niet pas na uitleg, maar al bij het eerste signaal.Dat is precies waar Gevoel Bij TOS onderscheidend in is.
